Inspireren - leren -doen

Inspireren met seminars

In mijn werkzame leven heb ik me vooral beziggehouden met de mens en zijn werk. Onder meer als arbeidsdeskundige. Hier kreeg ik te maken met mensen die door lichamelijk of psychische klachten niet meer in staat waren hun (oude) werk te doen. Deze mensen werden geconfronteerd met omstandigheden die hen dwongen een verandering te ondergaan in hun leven. 

In die tijd (de jaren 90) was maar liefst 1/3 deel van de uitval gebaseerd psychische klachten. Vaak burn-out/spanningsklachten. 

Vaak zag ik in die lastige trajecten dat wanneer alle houvast werd losgelaten en de bodem werd aangeraakt, de mogelijkheid ontstond om te reflecteren, om terug te kijken. 

Vaak bleek dat er verschillende waarden waren. De waarden van een carrière (zowel bedacht als vanzelf ergens ingerold) en waarden die bij een persoonlijk leven horen. Op het moment dat die waarden te ver uit elkaar gaan liggen staat het touw ertussen veel te strak. Even houdt het touw nog stand, maar na een langdurige belasting breekt het uiteindelijk. Er komt dan een moment om een keuze te maken. Dit lukt door je leven te onderzoeken.

Welke waarden vind ik nu belangrijk en welke niet? En liggen ze qua werk bij elkaar? En dan?

Dan moeten we soms alle moed bij elkaar rapen om een nieuwe keuze te maken.

Het werkzame leven is vaak ook een periode van dat we níét bezig zijn met de grote vragen. En uitval door ziekte, spanningsklachten, een burn-out dwingen ons uiteindelijk om na te denken over ons leven. Want nadenken zul je. Niet goedschiks dan maar kwaadschiks, zo lijkt het mechanisme te werken. Op zichzelf is het natuurlijk best jammer dat we per se een live-event nodig hebben om na te denken over het leven. Kunnen we dat niet beter doen terwijl we geestelijk nog lekker in ons vel zitten?

Wat zijn je drijfveren nou eigenlijk echt? Wat zijn je grondwaarden. Doe je nog steeds wat je belangrijk vind? Weten we eigenlijk echt wel wat we belangrijk vinden? 

Of zijn we onbewust vooral gaan doen wat onze sociale omgeving om ons heen doet? Zijn we niet erg gevoelig voor prikkels in onze omgeving? Hebben we onze keuzes wel helemaal zelf en in alle vrijheid gemaakt? 

Doen we wel echt iets waarmee we met onze talenten kunnen woekeren? Zijn we wel zo vrij om te doen wat bij je hoort?

We kunnen in ieder geval nadenken. En eens bedenken hoe al die prikkels in onze leefomgeving op ons hebben ingewerkt. En dan kunnen we bedenken; dit wil ik anders. Want dit is niet goed voor me. 

De vraag is dan: in welke overtuigingen hebben we ons ingegraven? En is die overtuiging ons nog steeds van dienst? Hebben we de moed om in ons leven eens letterlijk een ander standpunt in te nemen? Dit kan naar mijn idee veel leed voorkomen.

Filosofie

 

‘If I have seen further, it is by standing on the shoulders of giants’ -Isaac Newton-

Er is al zoveel nagedacht over het leven, dat het werkelijk een kostbare verspilling is hier zomaar overheen te stappen. Er ligt een goudmijn aan inzichten waarvan het doodzonde is dat die alleen binnen universiteitsmuren worden gedelft. Filosofie! Het woord alleen al wordt vaak wat al te makkelijk samengebracht met ‘gezweef’, ‘moeilijke woorden’ en ‘niet zo relevant’ omdat het geen kennis brengt ‘waar je wat aan hebt’. En dat dan vaak in de betekenis van ‘verdienmodellen’. Een kolossale onderschatting. 

Wijsheden over het leven zijn niet voortgekomen met als doel om er alleen maar een academische leerstoel van te maken. Ook niet om op (of over) de hei te gaan zweven. Ze zijn er nu juist om het beste uit het leven te halen. Om te kunnen omgaan met de onvermijdelijke bestaansonzekerheid. Om een gelukkig, vrij en vervuld leven te kunnen ervaren. Wijsheden over het leven zijn door de eeuwen heen verzameld. Deze verzameling is inmiddels zo rijk aan wijsheid dat we onszelf tekort gaan doen als we hier, op zijn minst, geen kennis van nemen. Deze reusachtige hoeveelheid kennis is bovendien zo groot dat ze nooit in één individueel mensenleven bij elkaar geraapt kan worden (èèn van de reden dat het best lang duurt voordat mijn boek af is wat ik aan het schrijven ben overigens...).

De ene wijsheid kwam weer van een andere, de ene denker was weer geïnspireerd door een andere. En heb je de wijsheid uit ons westen een beetje in beeld, zie je dat het oosten een immense wijsdom kent waar je net zo goed uit kunt putten.

We zijn inmiddels ook niet meer zo eenkennig als het gaat om bronnen aan te boren die ons inspireren. Ook anderen die hun leven gewijd hebben aan de zoektocht naar wijsheid (zoals bijv. Joseph Campbell), of wetenschappelijke bronnen zoals ‘positieve psychologie’ van Martin Seliman, kunnen een nieuw licht werpen op een vraag.  Zoveel bronnen, zoveel wijsheid, zoveel verklaringen, zoveel relativeringen en daardoor zoveel nieuwe vragen. Kan zoveel wijsheid wel in één leven opgenomen worden? 

Ik denk het niet. Wat overigens absoluut geen reden is om mijn streven naar wijsheid op te geven. Het is het oké is dat we niet alle kennis en alle wijsheid in huis hebben. De magie zit in het proces. Een proces waarmee eenvoudigweg gewoon begonnen moet worden. Het streven naar die wijsheid.

Dit is wat Socrates bedoelde met dat filosofie begint met verwondering. Dit motiveert namelijk om ons oordeel uit te stellen en verder op onderzoek uit te gaan. 

 

‘Ook als oude man leer ik nog veel nieuws’ -Solon van Athene-.

 Ook op oude(ere) leeftijd leren we nog veel van levenswijsheid die in de oudheid is verworven. Tenzij we menen dat we door de leeftijd alleen al wijs zijn natuurlijk. Dan houdt de verwondering op, is het denken over ons leven stilgezet en leven we op -in beton gegoten overtuigingen-. Sowieso kan het wellicht wat lastiger zijn om op oudere leeftijd (nieuwe) wijsheid tot ons te nemen. Dit betekent namelijk ook vaak dat we eerdere overtuigingen opnieuw moet bezien, wat moeilijker is om te doen omdat we daar in ons leven al zoveel in hebben geïnvesteerd. Een lenigheid van ‘geest’, zorgt ervoor dat je ‘oude’ ideeën opnieuw kunt bekijken.  

 

Alles wat je nodig hebt in het leven is onwetendheid en vertrouwen; dan is succes verzekerd -Mark Twain-.

<< terug <<